คนล้มใครว่าไม่ได้อะไร (ติวเตอร์ซ่าบ่นลอยลมถึงนักเรียนแสบ 1)


คุยกันก่อนเรียนกับ อ.เล็ก (หล่อสุดๆ)

To: นักเรียนแสบที่น่ารักมั่ง ไม่น่ารักมั่ง

Subject: คนล้มใครว่าไม่ได้อะไร

[ใครหลายๆคนจะมองความล้มเหลวเป็นสิ่งที่อยู่ตรงข้ามความสำเร็จ แต่ตัวข้าพเจ้ากลับคิดว่า

ความล้มเหลวมันคือองค์ประกอบของความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่]

ข้อความดีๆอย่างนี้ ถ้านักเรียนได้อ่านคงเดาถูกว่าคนหยาบๆที่น่าตาดีอย่างครูคงคิดเองไม่ได้

ใช่!! พวกเธอเดาถูกต้องแล้วเพราะครูมันน่าตาดีอย่างเดียว วลีดังกล่าว โดย โทมัส เอวา เอดิสัน

พวกเราลองนึกทบทวนกันนิดหน่อย(ถ้าใครจำไม่ได้ให้ลองระลึกชาติเอา) คำถามคือยังจำถึงเหตุการณ์ที่ทำให้พวกเราคิดว่า

ความพยายามของเรานั้นสูญเปล่าครั้งแรกได้หรือเปล่า…

ครูยังจำได้ดีและได้แม่นมันเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนการประกาศผลสอบเข้า ม.4

ก่อนสอบตั้งใจอ่านหนังสืออย่างเป็นบ้าเป็นหลัง เป็นสังคัง!!

กะว่ากรูสอบเข้าได้แน่ๆ แต่สุดท้ายวันประกาศผลการสอบ

คำว่า”เฉียด”ยังดูห่างไกลเลย…

อารมณ์เซ็งเป็ดก็บังเกิดขึ้นในตอนนั้นแทบทันที (สมัยก่อนไม่มี คำว่าเซ็งเป็ด แต่เพื่อต้องการให้เข้าถึงความรู้สึกจริงๆจึงอุปมาอุปไมยเป็นดังกล่าว)

น้ำตามันไหลไม่ออกจุกเสียดแน่นเฟ้อเรอเหม็นเปรี้ยว

มันเบลอ ว่าง ทำอะไรไปไม่รู้ตัว …

ยังดีที่มีเพื่อนไปด้วยไม่งั้นคงไม่ได้ยืนหล่อ (!!) สอนพิเศษพวกเราอยู่ตราบเท่าวันนี้ (และวันต่อๆไป)

กลับมาถึงบ้าน อยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน

ร้องไห้ยังกับลูกหนี้คนสำคัญ ตายห่านไป

และเจอกับคำถามที่ตัวเองถามเองว่า ทำไม ทำไม และทำไม ( T^T)

วิ่งวนเวียนอยู่ในหัว เหมือนพวกเราเวลารับของฟรีหน้าห้าง

สับสน ไม่รู้จะเอายังไงต่อไป ตอบตัวเองไม่ได้สักที

แต่เมื่อเวลาผ่านไป (ขอไม่มากละกันเดี๋ยว มันจะดูแก่)

ครูไม่ได้สนใจในการหาคำตอบ…แต่ครูเข้าใจถึงเหตุที่ทำให้เกิดคำถามนั้น

คำถามนั้นเกิดจาก ครูยอมรับความจริงไม่ได้

ครูคิดว่าตัวเราลงทุนลงแรงไปเยอะ ความมุ่งมั่นและความพยายามที่ใส่ไปก็ไม่ยั้ง (ก่อนจะอ่านต่อแนะนำให้ไปโหลดเพลง ‘แผลในใจ’ ของไมโครมาเปิดคลอกันไป)

แล้วนี่หรือคือผลตอบแทน ความล้มเหลว ความผิดหวัง ทำไมต้องเป็นเรา

ทำไม ไม่เป็นไอ้แว่นไฝดำ (ขออภัย นักเรียนที่ใส่แว่นและมีไฝ) ที่นั่งข้างกรู

ทำไม ไม่เป็นไอ้หล่อหูดำ ที่มันยืนหม้อหญิงจนวินาทีสุดท้ายก่อนเข้าห้องสอบ

ทำไม ต้องเป็นคนหล่อขั้นเทพที่หน้าเหมือน โดม ปกรณ์ ลัม

นักเรียนคนไหนอ่านถึงนี้แล้ว อ๊วกแตกไปหลายรอบ แสดงว่าเรายังเป็นคนรับความจริงไม่ได้

ส่วนนักเรียนที่มองเห็นถึงความจริง ซึ่งครูไม่สามารถปฏิเสธเพราะหลักฐานบนใบหน้ามันชัดเจนอยู่แล้ว

แสดงว่าเราเป็นเด็กที่มีอนาคตสดใส 55+

แต่ในที่สุดคิดได้ว่า…

คนที่พยายามในโลกนี้ไม่ได้มีเพียงเราคนเดียว

เราว่าเราพยายามที่สุดอย่างสุดตรีนแล้ว

ก็มีคนที่สุดสุดตรีนกว่าเราอีกบาน พวก Here เหล่านั้นต่างหาก

ที่ควรได้รับผลตอบมากกว่าจะเป็นเรา

ที่นี้ครูก็คิดต่อไปได้อีกว่า เวลาที่เสียไปในการถามกับตัวเองว่า “ทำไม ทำไม และทำไม” มันก็มาก

สู้เอาเวลานั้นมาเติมเพิ่มความพยายามเข้าในชีวิตไปอีกจะดีกว่า

ในการล้มเหลวครั้งสำคัญ (ครูคิดว่าสำคัญจริงๆนะ) ครั้งนั้นครูไม่ถึงกลับว่าไม่ได้อะไรเลย

ครูได้หลายสิ่งหลายอย่างกลับมา คือ

1.รู้ว่า เวลาบ่นเรื่องเดิมๆบ่อยๆ พ่อแม่จะเปลี่ยนจากความเห็นใจเป็นรำคาญ

2.รู้ว่า เพื่อนจะสงสารเราอย่างมาก ประดุจเหมือนมันสอบไม่ติดเองเป็นเวลา 24 ชม. จากนั้นมันจะคืนสภาพเป็นปรกติ เหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

3.รู้ว่า ต้องรู้แหล่งหาข้อมูลว่า โงเรียนไหนรับรอบสอง และเดินทาง (ไกล) ไปอย่างไร

4.รู้ว่า สุดท้ายรูปถ่าย ในชุดนักเรียนของเราจะเหลือน้อยกว่าไอ้พวกติดรอบแรก

5.รู้ว่า การสอบเข้ารอบสอง แค่เขียนชื่อตัวเองให้ถูก โอกาสสอบติดถึง 99%

แต่แท้ที่สุดแล้ว ได้พบบางอย่างเล็กๆ เหมือนประกายแสงไฟเล็ก

ที่ทำให้ครูคิดได้ว่า…

จงอย่ากำหนดขีดเส้นที่บอกถึงจำกัดความพยายามของตนเอง

เพราะเมื่อไรที่เราขีดมัน มันก็จะไม่มีวันมากกว่าที่ขีดได้

แต่จงคิดว่าความพยายามขอบเขตมันจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆเราพยายามในทุกๆครั้งที่เรายังหายใจ

นี้ล่ะมั่งที่เอดิสันบอกว่า ความล้มเหลวมันก็คือองค์ประกอบที่สำคัญของการประสบความสำเร็จ

ประกายไฟเล็กๆตอนนั้น ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของกองไฟตอนนี้ (และจะใหญ่ต่อไป)

มันเผาผลาญคบามพยายามที่เชื้อเพลิง

วันนี้พวกเราอาจจะไม่มีไฟ ลองหาประกายไฟเล็กๆ

มาเผาเชื้อเพลิงที่ว่าดูซิ

คนล้มใครว่าไม่ไม่ได้อะไร

..

.

เหอๆ

ครูว่านะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s